Jenny Holzer (1950, Verenigde Staten)

Voordat galeries wereldwijd zich verdrongen om haar te representeren, ging beeldend kunstenaar Jenny Holzer in de nachtelijke uren zelf de straat op om haar werk zichtbaar te maken. Gewapend met tape plakte ze haar Inflammatory Essays (1979-82) op de muren, borden en ramen van de wijken en buurten in en om New York. Om voorbijgangers te engageren, selecteerde zij provocerende tekstfragmenten uit boeken, essays en pamfletten van Mao Zedong, Lenin, Hitler, Trotsky en Emma Goldman; de verplichte leeslijst die ze als kunststudent in het Whitney Museum of Modern Art kreeg.

De Inflammatory Essays bestaan telkens uit 100 woorden gerangschikt in een gelid van 20 regels en vermelden geen auteur. Ook de kunstenaar is lange tijd onbekend. Een bewuste keuze van Holzer om, naar eigen zeggen, een eerlijke interpretatie te bewerkstelligen en ‘sexist misreadings’ te voorkomen. Holzer: “Het leek mij beter om vooraf geen specifieke associatie te hebben met ‘de stem die spreekt’. Alleen dan kan de tekst objectief en zonder aannames vooraf gelezen worden. Maar ik wil wel dat mijn stem gehoord wordt. En ja, dat is een vrouwenstem”, zo vertelde ze in 1986 tegen Art in America. De vellen van Holzer vormen gezamenlijk een kunstenaarsboek en deze sluit in die hoedanigheid aan op de collectie hedendaagse en moderne kunst van CODA. Deze collectie is voortgekomen uit de verzameling die door het voormalig Van Reekum Museum is opgebouwd en bestaat uit een aantal deelcollecties die schilderijen, grafiek, kunstenaarsboeken en kunstenaarssieraden omvat.

In de tentoonstelling

Jenny Holzer, Inflammatory Essays (Black Book Posters), lithografie op gekleurd papier, 1977-1985, CODA collectie